Εκδήλωση - προβολή της ταινίας ''Το Κοπάδι'' του Γιλμάζ Γκιουνέϊ, στο Σινεφίλμ εργατικό κέντρο Χαλκίδας


Την ταινία ''Το Κοπάδι'' του Γιλμάζ Γκιουνέϊ, παραγωγής 1978, προβάλει στο εργατικό κέντρο Χαλκίδας, στις 12 Απρίλη, στις 9.30μμ, η κινηματογραφική ομάδα Σινεφίλμ Χαλκίδας.
Σκηνοθεσία, Zeki Ökten, Yilmaz Güney, σενάριο Yilmaz Güney, μουσική Zülfü Livaneli, φωτογραφία Izzet Akay.
Παίζουν
Tarik Akan, Melike Demirag, Erol Demiröz, Tuncel Kurtiz, Levent Inanir.
Η ταινία έχει διάρκεια 129΄.
Το τρέϊλερ της ταινίας , εδώ
Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.
Πότε: 12 Απρίλη, 9.30μμ
Που: Εργατικό Κέντρο Χαλκίδας
''Το Κοπάδι'' του τούρκου δημιουργού με κουρδική καταγωγή, Γιλμάζ Γκιουνέϊ, είναι μία από τις ποιοτικότερες παραγωγές στην ιστορία του τουρκικού κινηματογράφου.
Ο Γιλμάζ Γκιουνέϊ, πραγματικό όνομα Γιλμάζ Πουτούν, είναι Κουρδικής καταγωγής και γεννήθηκε στο χωριό Γκιουνέι, κοντά στα Άδανα. Με πολλές διώξεις και φυλακίσεις από το καθεστώς της Τουρκίας. Τις ταινίες του κατάφερε να τις κάνει μέσα σε αφάνταστες δυσκολίες και ατελείωτα εμπόδια. Το Κοπάδι και Ο Δρόμος, έχουν βραβευτεί και θεωρούνται οι καλύτερες ταινίες του.
Στο Κοπάδι μιλώντας απλά μέσα από τη ζωή των νομάδων της Ανατολίας, καταφέρνει να δώσει βάθος και να εκφράσει τους πολλαπλούς παράγοντες που καθορίζουν σχεδόν τραγικά τις ζωές των ανθρώπων. Φυλή, εχθρότητα, έρωτας, πατριαρχία, επιβίωση, εκμετάλλευση, χρήμα, διάλυση παραδοσιακών κοινωνιών από την εμπορευματοποίηση κ.α. Όλα με πυρήνα τις μορφές κάποιας αδυσώπητης εξουσίας ή ανάγκης. Νομαδική πατριαρχική οικογένεια. Ο μεγάλος γιός έχει σύζυγο με προβληματική υγεία, από εχθρική οικογένεια, που αρνείται να χωρίσει, παρά τις έντονες πιέσεις του πατέρα του. Πρέπει να  οδηγήσουν το κοπάδι τους για πούλημα στους εμπόρους της Άγκυρας. Το ταξίδι και η διαμονή θα είναι οδυνηρά για όλους.

Η κριτική του Βασίλη Ραφαηλίδη
'' Ουσιαστικά, Το Κοπάδι δεν είναι φιλμ του Ζεκί Οκτέν αλλά του Γιλμάζ Γκιουνέϊ. Για μας το όνομα αυτό δεν σημαίνει τίποτα, αλλά για τους τούρκους είναι ένα όνομα σχεδόν μυθικό. Μεγάλη βεντέτα του τουρκικού κινηματογράφου, τούτος ο Κούρδος που γεννήθηκε το 1937, σ' ένα χωριό κοντά στα Άδανα, τα χρήματα που κερδίζει ως ηθοποιός στη δεκαετία του '60 τα ρίχνει στην παραγωγή τη δεκαετία του '70, σε ταινίες που παράγει, γράφει και σκηνοθετεί ο ίδιος, όχι πια για να κάνει μια προσοδοφόρα επένδυση, αλλά για να παίξει έναν συγκεκριμένο πολιτικό ρόλο, μέσα από την τέχνη του κινηματογράφου. Η πολιτικοκαλλιτεχνική του δραστηριότητα τον οδηγεί στη φυλακή, για πρώτη φορά το 1961 (δύο χρόνια), για δεύτερη φορά το 1972 (τρία χρόνια) και για τρίτη φορά το 1974. Σήμερα βρίσκεται στη φυλακή, με 19 χρόνια στην αλύγιστη ράχη του, για ένα φόνο που δε διέπραξε: ο πραγματικός δολοφόνος ομολόγησε την ενοχή του, αλλά ο Γκιουνέι συνεχίζει να πληρώνει τόσο για τη συμμετοχή του στο λαϊκό απελευθερωτικό μέτωπο όσο και για τις ταινίες του, που εκλαϊκεύουν τις θέσεις της παραπάνω αριστερής πολιτικής οργάνωσης. Αυτός ο τρομερός άνθρωπος έγραψε το σενάριο του Κοπαδιού στη φυλακή, κι από κει το έβγαλε παράνομα μαζί με λεπτομερείς σκηνοθετικές οδηγίες προς το φίλο και βοηθό του Ζεκί Οκτέν. Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε εδώ με την απίθανη περίπτωση μιας ταινίας που γυρίστηκε μέσα από τη φυλακή και με χρήματα ενός φυλακισμένου. Γεγονός μοναδικό στην ιστορία του κινηματογράφου.
Το Κοπάδι, είναι το φθίνον και ανεστραμμένο έπος της πτώσης και της διάλυσης μιας υπερπατριαρχικής οικογένειας Κούρδων νομάδων, που έρχονται στην Άγκυρα να πουλήσουν το κοπάδι τους. Η ταινία παρακολουθεί τούτη τη φοβερή κάθοδο προς τον «πολιτισμό» μιας κοινωνίας που στηρίζεται ακόμα σε ό,τι απόμεινε από μια πανάρχαια φεουδαρχία, και που είναι υποχρεωμένη να αστικοποιηθεί με ρυθμό καλπαστικό.

Όλο το δράμα της σημερινής Τουρκίας έχει τη ρίζα του σε τούτη την ιστορική επιτάχυνση, που δημιουργεί μια ουσιαστικά επαναστατική κατάσταση. Ο Γκιουνέι, λοιπόν, περιγράφει με έναν τρόπο εκπληκτικό τούτο το προτσές της αστικοποίησης και ριζοσπαστικοποίησης της πατρίδας του, χρησιμοποιώντας το μέρος (την ιστορία μιας οικογένειας), αντί του όλου (την Ιστορία της Τουρκίας). Τούτο το ταξίδι σε χώρο, είναι στην πραγματικότητα ένα ταξίδι σε χρόνο ιστορικό, μια αναδρομή στην τουρκική ιστορία και μιά σύνοψη της, που οδηγεί έμμεσα στο καίριο ερώτημα: είναι δυνατόν να υπερπηδηθεί, στην Τουρκία, το αστικό στάδιο στην εξέλιξη της; Η σχολαστική και πανέξυπνη περιγραφή του χάους και του αδιεξόδου, δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για μια καταφατική απάντηση, που λανθάνει συμπαραδηλωτικά μέσα στο καταδηλωτικό επίπεδο της ρεαλιστικής μυθοπλασίας. Το τρένο δεν μεταφέρει μόνο το κοπάδι από τα υψίπεδα της κεντρικής Μικράς Ασίας στην Άγκυρα, αλλά ολόκληρο το τουρκικό έθνος που έχει μπει πια στις ράγες της Ιστορίας και έχει φορτωθεί στα βαγόνια της εξέλιξης. Όλες οι ληστείες, οι απάτες και οι εκβιασμοί που τελούνται καθ' οδόν από ληστές παράνομους και νόμιμους, που έχουν κατακλύσει την Τουρκία, δεν είναι δυνατόν να ανακόψουν την πορεία του τρένου προς ένα ανθρωπινότερο μέλλον.''



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μανώλης Χιώτης: ''Έφυγε'' σαν σήμερα - Στον ιστορικό μώλο της Σκάλας Ωρωπού το 1970, τραγούδησε το Ροδόσταμο

Σε εκπαιδευτική εκδρομή στην Ιταλία, το γενικό λύκειο Σκάλας Ωρωπού "Μίκης Θεοδωράκης"

Στο "Σπίτι με τ’ Αγάλματα" η εκδήλωση του Λυκείου Ελληνίδων Χαλκίδας, για την τέχνη και την τεχνική του κεντήματος της Αυλωνίτικης φορεσιάς

Το Γυμνάσιο του Αυλώνα, στην εκπομπή "ΕΡΤ Report", της ΕΡΤ1

Νέα εκπαιδευτική μονάδα, Ενιαίο Ειδικό Επαγγελματικό Γυμνάσιο - Λύκειο, απέκτησε από χθες ο Ωρωπός